بزرگی و اهمیت توسعه در سالهای اخیر ذهن تمام صاحب نظران در رشته های مختلف علمی را به خود جلب کرده و آنان را بر آن داشته است که از ابعاد مختلف و با رویکردهای گوناگون به آن بپردازند و برای آن راهکارهای متفاوتی ارائه دهند . امروز دیگر برای توسعه فقط نسخه تجویز شده توسط اقتصاددانان مفید نمی باشد و با دستورات آنان نمی توان به توسعه دست یافت .

همین دیدگاه بر سیاستمداران و رهیافت های آنها ، مردم شناسان ، جامعه شناسان و روانشناسان اجتماعی نیز حاکم است . آنها هیچ یک به تنهائی نمی توانند به مقوله توسعه و مسائل مربوط به آن بپردازند و راهکارهای واقع بینانه ارائه نمایند . راهکارهای هر یک از آنها به تنهائی به مثابه کسانی است که در داستان مندرج در مثنوی مولوی در تاریکی به اعضای بدن فیل دست یافته و برمبنای برداشت خود چیزی از فیل در ذهن خود متصور نموده که در روشنائی همه آن تصورات غیر واقعی و اشتباه جلوه کرد . لذا برای چنین پدیده ای با این وسعت ، تنوع و دارای متغیرهای فراوان ، بی شک نیاز به یک همکاری و همراهی جمعی از همه رشته های معارف بشری داشته و باید از آنها بهره جت . از جمله نمی توان نقش حساس و مهم روابط عمومی و روش های آن در این میان انکار نمود .

مایکل نودارو می گوید : " توسعه را باید جریانی چند بعدی دانست که مستلزم تغییرات اساسی در ساختار اجتماعی ، طرز تلقی عامه مردم و نهادهای ملی و نیز تسریع در رشد اقتصادی ، کاهش نابرابری و ریشه کن کردن فقر مطلق است .توسعه در اصل باید نشان دهد که مجموعه نظام اجتماعی هماهنگ با نیازهای متنوع اساسی و خواسته های افراد و گروههای اجتماعی در داخل نظام از حالت نامطلوب زندگی گذشته خارج شده و بسوی  وضعیت یا حالتی از زندگی که از نظر مادی و معنوی بهتر است سوق می یابد .

همانطور که در تعریف فوق مشاهده شد دستیابی به توسعه مستلزم تغییرات اساسی در همه ابعاد اجتماعی می باشد . وبا توجه به نگرش جدید به روابط عمومی که به میزان قابل ملاحضه می تواند در تغییرات اجتماعی اثرگذار باشد و شکل خاصی از رفتارها و کردارهای جمعی و گروهی را پدید آورد و به آنها جنبه عمومی دهد . و اگر خصلت فرهنگ سازی را برای روابط عمومی بپذیریم و قبول کنیم که از نظر وظایف و عملکرد این فن کارساز قرن حاضر با علم هنر عجین است به راحتی درمی یابیم که روابط عمومی ها در پدید آوردن و شکل دهی فرهنگ توسعه بیشترین نقش را داشته و خواهد داشت و می توانند زمینه مناسب و بستر لازم را برای توسعه فراهم آورند .

روابط عمومی می تواند بستر لازم را برای فرهنگ کار و تلاش را آماده کند و شرایطی را ایجاد نماید که از طریق آن تنبلی و از دست دادن زمان جای خود را به تلاش و کوشش بدهد .

روابط عمومی در این مسیر می تواند وفاق ملی و شرایط سیاسی ، اجتماعی ویژه ای را پدید آورد که با توسل به آن به راحتی برنامه های توسعه شکل بگیرند و جامعه مهیای حرکتی شگرف در راستای توسعه شود.